گرگان - دوشنبه 19 آذر 1397 - دما درجه سانتیگراد




1397/8/5 - شماره 1760
آشنایی با علی اکبرمفیدی

    علی اکبر مفیدی فرزند مرحوم حجت الاسلام سید حسین مفیدی گرگانی از شاعران مدیحه سرای گرگان است که در سال 1298خ در محله میدان عباسعلی استرآباد به دنیا آمد و سرانجام در بیمارستان دی تهران بر اثر سکته قلبی به تاریخ صبحگاه 12 آبان 1373خ درگذشت.

    تاریخ تولد این شاعر گرانمایه گرگان در ثبت احوال سال 1302خ ثبت گردیده اما بنا به گفته خود آن مرحوم، میلادش در نزدیکی آب انبار قدیمی خیابان سرخواجه در سال 1298خ رخ داده است. پدر بزرگوارش آقا سید حسین فرزند آقا سید ناصرالدین مفیدی موسوی استرآبادی از واعظان به نام شهر و اهل خطابه و تدریس علوم دینی بود که نسب مادری اش به مرحوم سید عباسقلی عقیلی، امام جمعه وقت گرگان، می رسد.    به اعتقاد استاد محمدتقی عبهری، شادروان مفیدی، معلمی نستوه، انسانی والا و شاعری مؤمن و متعهد بود که اشعار شیوایش لبریز از عشق و ارادت به آستان اقدس الهی، نبوت، ولایت و اهل بیت عصمت علیهم السلام بود وی علاوه بر ذوق سلیم و طبع روان و وقوف به دقایق شعر فارسی از دانش و معرفت اسلامی و بینش و شناخت معارف عظیم و متعالی اسلام، روایات و احادیث مربوط به پیامبر (ص) و ائمه (ع) برخوردار بود و از این روی اشعارش علاوه بر جذابیت و زیبایی ادبی، حاوی نکات و دقایقی از فضایل و مناقب آن بزرگواران و معارف درخشان و فیاض اسلامی بود.

    مرحوم مفیدی در فاصله سال های 1320 تا 1355خ در استخدام اداره فرهنگ وقت (آموزش و پرورش) بود و به تدریس کلاس های مختلف یکم تا ششم ابتدایی مشغول بود. وی به دلیل تسلط بر تدریس قرآن کریم، تعلیمات دینی و فقه و اصول، خط و ادبیات فارسی و ریاضی، این دروس را به طور متغیر در سطح تمامی مدارس شهر به دانش آموزان و حتی طلاب حوزه ها و مدارس علمیه گرگان همچون مدرسه عمادیه، سردار، آقا محسن و صالحیه آموزش می داد. وی اوقات فراغتش را صرف صحافی کتب خطی قدیم به ویژه قرآن کریم و نهج البلاغه می نمود و در این راه دقت و حوصله بسیاری به کار می برد.

کوشش در راه دستیابی به عمق اندیشه اسلامی و نگرش در ژرفای بینش معنوی، باعث روی آوردن او به شعر گردید و به طور خاص مدیحه سرایی ائمه اطهار (ع) را پیشه ساخت. مجالس جشن و اعیاد مذهبی روزهای باشکوه زندگی اش را تشکیل می داد. معمولا در این مجالس، خود، اشعارش را قرائت می نمود.   مرحوم مفیدی در سال 1349خ به بیماری سرطان حنجره مبتلا گردید که منجر به جراحی و از دست دادن صوت وی شد و دیگر نتوانست به مولودیه خوانی و قرائت مدایح خود بپردازد و از اینکه دیگر نمی توانست مداحی کند رنج می¬برد و لذا اشعارش را در اختیار دیگران قرار می¬داد تا بخوانند و با یادداشت، شیوه صحیح قرائت را به آنان آموزش می داد.   سکته موروثی قلبی در خانواده به او نیز مجال بیشتری برای ادامه حیات نداد و صبح روز دوازدهم آبان 1373خ پس از ادای فریضه صبحگاهی در بیمارستان دی تهران دار فانی را وداع گفت. دفتر اول از مجموعه اشعار گران¬قدرش توسط فرزندش سید محمد در آبان ماه 1374خ با مقدمه محمدتقی عبهری به صورت شخصی به طبع رسید و لیکن تاکنون دفتر دیگری منتشر نگردیده است.  مجموعه حاضر مشتمل بر 12 شعر بلند در قالب¬های قصیده، قطعه و مسمط در مدح پیامبر (ص)، حضرت امیر (ع)، حضرت فاطمه (س)، امام حسن مجتبی (ع)، امام رضا (ع)، امام حسن عسگری (ع)، حضرت قائم (عج) و عید سعید غدیر خم و ... آورده شده است.

مدح حضرت فاطمه زهرا (س) به شیوه موشح : (1344خ)

(صدیقه کبری : ص د ی ق ه ک ب ر ی)

صد شکر که خورشید جهان جلوه گر آمد

یکتا گهر از امر قضا و قدر آمد

در دور قمر نور هدایت اثر آمد

قدرش ز ملک هم ز فلک بیشتر آمد

هر دختر و زن را نبود قدر مقابل

کونین سراسر همه مستغرق شادی

روز فرح امد شب عشرین جمادی

بر ختم رسولان که بود رهبر و هادی

یک دُر گرانمایه که نبود زن عادی

از خاور دامان خدیجه شده نازل